Historia Zamku Aragońskiego na Ischii

Planujesz zwiedzanie?Na najpopularniejsze wycieczki miejsca kończą się z kilkudniowym wyprzedzeniem, a anulowanie jest bezpłatne do 24 godzin przed terminem. Zarezerwuj teraz, decyduj na spokojnie.
Sprawdź dostępnośćCastrum Gironis: Grecy i Rzymianie
W V wieku przed naszą erą Hieron z Syrakuz, który w 474 r. p.n.e. pomógł mieszkańcom Kume przeciwko Etruskom, zbudował na skale pierwszą osadę. Najstarsza nazwa zamku, Castrum Gironis, pochodzi albo od Girone, czyli Hierona, albo od okrągłych murów otaczających trachitową skałę. W 315 r. p.n.e. Rzymianie założyli u stóp skały Aenarię.
Potem do gry wkroczyła geologia. Po erupcji Montagnone w 150 roku naszej ery grunt się obniżył i skała została oddzielona od wyspy: od tamtej pory nazywano ją Insula Minor, dla odróżnienia od Ischii, Insula Major. To moment, w którym zamek staje się tym, czym jest do dziś: wyspą na wyspie.
Schronienie, potem miasto
Między V a VIII wiekiem skała była schronieniem podczas najazdów barbarzyńców, w 410 roku i za Longobardów w 574. Saraceni wielokrotnie łupili Ischię, ale zamku nigdy nie zdobyli. W 1137 roku przybyli Normanowie Rogera II; w 1194 Henryk VI Hohenstauf, a za Hohenstaufów skała przestała być wyłącznie posterunkiem wojskowym: stała się siedzibą instytucji wyspy i rezydencją rodów szlacheckich.
W 1299 roku ostatecznie zwyciężyli Andegawenowie, którzy zbudowali pierwszy most na główną wyspę i Maschio Angioino na szczycie. Dwa lata później, w 1301, wybuchła góra Trippodi: mieszkańcy Ischii schronili się na skale i już tam zostali, zamieniając ją w prawdziwe miasto i budując na niej katedrę. Wśród szlacheckich pałaców był pałac Cossów, rodu, z którego wywodził się antypapież Jan XXIII.
1423: przybywają Aragończycy, a z nimi nazwa
Pytanie „dlaczego nazywa się Zamek Aragoński” ma jednoznaczną odpowiedź: w 1423 roku Alfons Aragoński oblegał i zdobył skałę, a jego imię do niej przylgnęło. Alfons używał jej jako twierdzy w czasie wojny i jako rezydencji królewskiej w czasie pokoju, i kazał wykuć w skale tunel, którym wszyscy dziś przechodzimy, wchodząc pieszo.
XVI wiek to stulecie największej świetności: źródła mówią o 1892 „ogniskach”, czyli rodzinach, które żyły na skale. Zamkiem zarządzają Costanzo d’Avalos, a przede wszystkim Vittoria Colonna, która 27 grudnia 1509 roku poślubiła w katedrze Ferrantego d’Avalos, markiza Pescary, i która mieszkała na zamku trzydzieści pięć lat. Wokół niej skupił się krąg literacki, do którego należał Bernardo Tasso; Michał Anioł był jej przyjacielem i wielbicielem. Zmarła w Rzymie w 1547 roku. Gdzie dokładnie znajdują się katedra i Maschio, w którym mieszkała, zobaczysz w co zobaczyć.
Wyludnienie, dżuma i więzienie
Potem krzywa idzie w dół, i to mocno. W 1637 roku na skale zostało 250 mieszkańców, łącznie z klaryskami. W 1655 przyszła dżuma: Carlo Gaetano Calosirto, późniejszy św. Jan Józef od Krzyża, patron wyspy, zachorował i wyzdrowiał w miejscu tunelu dla pieszych, gdzie dziś stoi jego kaplica i gdzie obchodzi się jego święto 5 marca. W 1770 roku mieszkańców było 63. Po 1799 roku zamek stał się więzieniem politycznym.
W 1809 roku walczyły o niego siły angielsko-burbońskie i francuskie, a bombardowanie obróciło go w gruzy: Katedra Wniebowzięcia jest od tamtej pory bez dachu. W tym samym roku dekret kasacyjny Murata z 7 sierpnia 1809 zmusił do wyjazdu 16 pozostałych klarysek. W 1823 roku Ferdynand I zrobił z niego miejsce odbywania kary; w 1851 stał się więzieniem dla więźniów politycznych Risorgimento; w 1860, gdy Garibaldi był w Neapolu, więzienie zlikwidowano.
1911: adwokat kupuje zamek
8 czerwca 1911 roku adwokat Nicola Ernesto Mattera kupił od państwa zrujnowaną twierdzę za 25 000 lirów, równowartość pensji stu urzędników państwowych. 20 października 1913 roku nabył też okoliczne grunty, za 18 000 lirów, od Wojskowego Sierocińca w Neapolu, przeprowadził się i zaczął restaurację. W 1967 roku państwo uznało zamek za pomnik narodowy i zakazało tam wszelkiej nowej zabudowy. W latach 1965–2003 Gabriele Mattera z żoną Karin oraz Antonio Mattera odrestaurowali go celowo lekką ręką, tak by patyna została na swoim miejscu; górna część zamku została udostępniona zwiedzającym pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Historia własności i to, kto co posiada dziś, są w kto jest właścicielem.
A legenda Zamku Aragońskiego?
Często mnie o to pytają, a uczciwa odpowiedź brzmi: nie istnieje oficjalna legenda, jedna przekazywana z pokolenia na pokolenie historia, którą zamek nosiłby ze sobą. Gdy ludzie mówią „legenda”, zwykle mają na myśli jedną z trzech rzeczy, a wszystkie trzy są udokumentowane, nie wymyślone. Pierwsza to Madonna della Libera: podczas erupcji w 1301 roku mieszkańcy Ischii ślubowali zbudować kościół Matce Bożej, która na wizerunku ma wyciągnięte ręce, by zatrzymać lawę. Druga to uzdrowienie św. Jana Józefa od Krzyża z dżumy w 1655 roku, w miejscu tunelu, gdzie dziś stoi jego kaplica. Trzecia, robiąca największe wrażenie, to Cmentarz Mniszek z jego kamiennymi siedziskami do odsączania zwłok, który w ogóle nie jest legendą: to rzeczywista praktyka i można go zwiedzić. Wygodniejszą bajkę mógłbym wymyślić w dwie minuty, ale na tej stronie jej nie znajdziesz.
Dwadzieścia pięć tysięcy lirów w 1911 roku za ruinę. Dziś to obraz, z którym Ischia pokazuje się światu.
Jeśli przychodzisz na most, wiedząc już to wszystko, zwiedzanie nabiera innej wagi. Jeśli wolisz posłuchać tego w trakcie spaceru, porównanie opcji z przewodnikiem znajdziesz w wycieczkach do zamku.
Dwa i pół tysiąca lat opowiedziane, gdy wchodzisz na górę
Zwiedzanie z przewodnikiem za €40 obejmuje całą historię zamku i prowadzi dalej do Borgo di Celsa; Nathalie pisze, że bardzo dużo się nauczyła, a część historyczna była naprawdę ciekawa.
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego nazywa się Zamek Aragoński?
Od imienia Alfonsa Aragońskiego, który zdobył skałę w 1423 roku, używał jej jako twierdzy i rezydencji oraz kazał wykuć w skale tunel wejściowy. Wcześniej nazywała się Castrum Gironis, a jeszcze wcześniej Insula Minor.
Kto mieszkał w Zamku Aragońskim?
W XVI wieku źródła mówią o 1892 rodzinach: prawdziwe miasto, z kościołami, piwnicami i pałacami szlacheckimi. Mieszkali tu Costanzo d’Avalos i Vittoria Colonna, która spędziła tu trzydzieści pięć lat. Ślady tamtego życia widać na trasie zwiedzania.
Jaka jest legenda Zamku Aragońskiego?
Oficjalnej nie ma. Trzy historie, o które ludziom chodzi, to Madonna della Libera zatrzymująca lawę w 1301 roku, uzdrowienie św. Jana Józefa od Krzyża z dżumy w 1655 roku i Cmentarz Mniszek, który jest jednak udokumentowaną historią.
Dlaczego katedra nie ma dachu?
Została zbombardowana i zniszczona przez Brytyjczyków między 25 czerwca a 21 sierpnia 1809 roku, a gruzów nigdy nie uprzątnięto. Od tamtej pory przechodzi się przez nią pod gołym niebem.