Strona główna › Co zobaczyć

Co zobaczyć w Zamku Aragońskim na Ischii

Co zobaczyć
Krótka odpowiedź: oficjalna trasa ma dwadzieścia pięć punktów rozłożonych na prawie dwóch kilometrach: klasztor klarysek z cmentarzem siedzisk do odsączania zwłok, katedra bez dachu od 1809 roku, więzienie Burbonów, ruiny świątyni, ścieżka wśród fig i drzew chleba świętojańskiego nad urwiskiem i dwie kawiarnie z widokiem na zatokę. Potrzeba około półtorej godziny, a prawie wszystko jest pod gołym niebem.
Oznaczone punkty25
Długośćprawie 2 km
Czas zwiedzaniaok. 1 h 30 min
SchodyDużo
Kawiarnie2, z widokiem
ZwierzętaDozwolone

Przy wejściu razem z biletem za €15 dostajesz ulotkę z mapą i numeracją. Trasa jest jednokierunkowa i oznakowana, więc trudno się zgubić: brakuje kontekstu i do tego służy ta strona. Dzielę ją na sześć części, tak jak opowiadam ją moim grupom.

Planujesz zwiedzanie?Na najpopularniejsze wycieczki miejsca kończą się z kilkudniowym wyprzedzeniem, a anulowanie jest bezpłatne do 24 godzin przed terminem. Zarezerwuj teraz, decyduj na spokojnie.

Sprawdź dostępność

1. Taras i nigdy nieukończony kościół (punkty 1–2)

Wychodzisz z windy albo ze schodów i pierwsze, co widzisz, to Taras Niepokalanego Poczęcia (Terrazza dell’Immacolata), wychodzący na zachód, na Ischia Ponte i Spiaggia dei Pescatori, z górą Epomeo w tle. Tu zatrzymuje się dziewięćdziesiąt procent osób, które zaplanowały dwadzieścia minut, robi zdjęcia i wraca. Są na jednej dwudziestej trasy.

Zaraz potem jest kościół Niepokalanego Poczęcia z XVIII wieku, wzniesiony z woli matki przełożonej Battisty Lanfreschi. Klasztor był już tak zadłużony, że sprzedał własne srebra, i kościoła nigdy nie ukończono: ściany do dziś są gołe. Plan krzyża greckiego, dziewięć dużych okien, posadzka z terakoty. Od 1980 roku odbywają się tu wystawy sztuki współczesnej i przez te nagie ściany przewinęli się Picasso, De Chirico, Morandi, Burri. To jedna z najdziwniejszych przestrzeni wystawienniczych, jakie znam: kościół bez tynku, bo skończyły się pieniądze, który stał się salą muzealną.

2. Klasztor i Cmentarz Mniszek (punkty 3–6)

Klasztor Santa Maria della Consolazione założyła w 1575 roku Beatrice Quadra, wdowa po jednym z d’Avalosów, i mieszkało w nim czterdzieści klarysek. Nie było to powołanie: w większości były to pierworodne córki szlacheckich rodów, zamknięte w klauzurze, żeby spadek mógł przejść na syna. Zapamiętaj to przed kolejnym punktem, bo to zmienia wszystko.

Spod kościoła schodzi się do Cmentarza Mniszek z XVI wieku. To niskie, sklepione komory z siedziskami do odsączania zwłok (scolatoi): kamiennymi krzesłami z wysokim oparciem, na których sadzano zmarłe siostry, by ciało się rozłożyło, a płyny spływały do specjalnych naczyń; wyschnięte kości trafiały potem do ossuarium. Żyjące mniszki schodziły tu codziennie, by modlić się i rozmyślać o śmierci, w nieodświeżanym powietrzu, i wiele z nich ciężko zachorowało; niektóre zmarły. Pełna historia i wyjaśnienie praktyki, która dziś wydaje się niepojęta, jest na stronie poświęconej cmentarzowi. Jeśli podróżujesz z małymi dziećmi, tę komorę łatwo pominąć: przechodzi się dalej i nic się nie dzieje.

Wraca się na górę do Belwederu klasztornego i do Caffetteria del Monastero, która wychodzi na kościół Niepokalanego Poczęcia i ma tarasy nad Ischia Ponte i ruinami katedry. Po siedziskach do odsączania kawa w słońcu przydaje się bardziej, niż myślisz. Tu jest też loStudio, galeria i księgarnia w dawnym refektarzu klarysek, potem pracownia malarza Gabriele Mattery, z wyborem przygotowanym przez Annę Cristinę Matterę, siedziba Fundacji Karin i Gabriele Matterów.

3. Osada, która stała na skale (punkty 7–10)

Casa del Sole, kościół San Pietro a Pantaniello, tłocznia winogron z piwnicami i zaułek tłoczni. Przez tę część zwiedzający przechodzą najszybciej, a to ona wyjaśnia całą resztę: tu na górze nie było garnizonu wojskowego, było miasto. W XVI wieku źródła mówią o 1892 ogniskach, czyli rodzinach, żyjących na skale. W tłoczni deptano winogrona: wino robiło się w twierdzy, bo twierdza, która ma przetrwać oblężenie, musi coś produkować.

4. Więzienie i górny taras (punkty 11–13)

Więzienie Burbonów to budynek zamieniony przez Burbonów na więzienie w 1823 roku. W 1851 roku trafili tu więźniowie polityczni Risorgimento — Poerio, Pironti, Nisco, Agresti — wymieszani z więźniami pospolitymi. Zostały ciężkie drzwi, kraty, budki wartownicze i judasze. To nie jest aranżacja: to budynek taki, jaki przetrwał.

Kilka kroków wyżej jest Taras Oliwny (Terrazzo degli Ulivi), niegdyś zamkowy ogród, z panoramą na trzysta stopni, od Monti Lattari po Zatokę Gaeta. Za nim wznosi się Maschio, ufortyfikowany donżon, którego nie można zwiedzać: andegaweńskie wieże oglądasz tylko z zewnątrz i to najczęstsze rozczarowanie, jakie słyszę. Alfons Aragoński odbudował go w 1441 roku i podarował Lukrecji d’Alagno; w tych murach Vittoria Colonna mieszkała trzydzieści pięć lat. Obok jest kawiarnia Il Terrazzo, w najwyższym dostępnym punkcie: stamtąd jednym spojrzeniem obejmiesz Zatokę Neapolitańską, Ischię, Capri, Vivarę i Procidę.

5. Kościoły, wieża i Ścieżka Słońca (punkty 14–19)

Schodzi się do kościoła Santa Maria delle Grazie, zwanego też dell’Ortodonico, i mija dawną wieżę strażniczą i obronną. Potem zaczyna się Ścieżka Słońca (Sentiero del Sole), odcinek, który kocham najbardziej: oliwki, wawrzyn, drzewa chleba świętojańskiego, figi, nieszpułki, granaty, opuncje i bożodrzewy, a pod spodem morze i pobliskie wyspy. Schody San Cristoforo opadają stromo, a ich stopnie po deszczu są naprawdę śliskie: trzymaj się poręczy i nie podziwiaj widoków w trakcie schodzenia.

Na dole jest kościół Madonna della Libera, budowla z 1301 roku na planie z XII wieku. W czasie erupcji w 1301 roku mieszkańcy Ischii ślubowali Madonnie kościół i rzeczywiście przedstawiono ją z wyciągniętymi rękami, zatrzymującą lawę. Prace konserwatorskie odsłoniły freski z XV i XVI wieku. Zaułek bożodrzewów zamyka ten odcinek.

6. Świątynia, katedra bez dachu i wyjście (punkty 20–25)

Dochodzi się do ruin świątyni Słońca i balkonu świątyni, a potem do punktu, który zapada w pamięć tak samo jak cmentarz: katedry Wniebowzięcia (Cattedrale dell’Assunta). Zbudowano ją po erupcji Arso w 1301 roku nad wcześniejszą kaplicą, która stała się jej kryptą. 27 grudnia 1509 roku wzięli tu ślub Vittoria Colonna i Ferrante d’Avalos, markiz Pescary. Między 25 czerwca a 21 sierpnia 1809 roku Anglicy ją zbombardowali i zniszczyli, a gruzu nigdy nie usunięto: dlatego dziś przechodzisz przez nią pod gołym niebem, z trawą między filarami. Trwa konserwacja osiemnastowiecznych sztukaterii. Poniżej jest krypta szlachty, a potem loggia widokowa przed wyjściem.

Wychodzisz ostatnimi wrotami tunelu, tymi, gdzie był most zwodzony, i znajdujesz się na moście z osadą przed sobą. Jeśli chcesz historycznej nici, która łączy wszystkie te punkty, od V wieku przed naszą erą do dziś, znajdziesz ją w historii zamku; a jeśli wciąż się zastanawiasz, czy wejść na górę, moja odpowiedź jest w czy warto.

Rada przewodniczki

Załóż zakryte buty z podeszwą, która trzyma. Większość trasy biegnie pod gołym niebem, schodów jest mnóstwo, a kamień w zaułkach jest wygładzony przez wieki stóp. Zwierzęta domowe są wpuszczane, ale pomyśl o łapach na rozgrzanym sierpniowym kamieniu.

Punkty, których nikt się nie spodziewa

Co się sprawdza

  • Cmentarz Mniszek: komora, o której wszyscy mówią przy wyjściu
  • Katedra Wniebowzięcia bez dachu od bombardowania w 1809 roku
  • Panorama na 300 stopni z Tarasu Oliwnego
  • Ścieżka Słońca z opuncjami nad urwiskiem
  • Wystawy sztuki w nigdy nieotynkowanym kościele

Warto wiedzieć

  • Maschio nie jest udostępniony: wieże widać tylko z zewnątrz
  • Schodów jest dużo, a Schody San Cristoforo są strome
  • Prawie wszystko jest pod gołym niebem: w deszczu trasa jest uciążliwa
  • Obie kawiarnie i księgarnia mogą mieć inne godziny niż zamek
  • W mniej niż półtorej godziny nie obejdziesz całości

Dwadzieścia pięć punktów opowiedzianych przez kogoś, kto je zna

Zwiedzanie z przewodnikiem za €40 dodaje do punktów trasy dwa i pół tysiąca lat, których tablice nie są w stanie pomieścić, i kontynuuje w Borgo di Celsa; Siegfried pisze, że ojciec i syn prowadzą je z prawdziwym zaangażowaniem i że nie można się nudzić.

Sprawdź dostępność i zarezerwuj
Przy większości wycieczek anulowanie jest bezpłatne do 24 godzin przed rozpoczęciem — rezerwujesz teraz, decydujesz na spokojnie.

Najczęściej zadawane pytania

Co jest w środku Zamku Aragońskiego?

Dwadzieścia pięć punktów na trasie długiej na prawie dwa kilometry: kościół Niepokalanego Poczęcia, klasztor klarysek z Cmentarzem Mniszek, więzienie Burbonów, katedra Wniebowzięcia bez dachu, Ścieżka Słońca (Sentiero del Sole) i dwie kawiarnie z widokiem. Bilety opisuję na tej stronie.

Czy można wejść na Maschio?

Nie, ufortyfikowany donżon nie należy do trasy zwiedzania: ogląda się go z zewnątrz, z Tarasu Oliwnego. To jedyna ważna część, która pozostaje zamknięta.

Ile czasu trzeba, żeby zobaczyć wszystko?

Około półtorej godziny spokojnym krokiem, nie licząc przerw na kawę. Jak skrócić zwiedzanie, gdy masz mniej czasu, wyjaśniam w ile trwa zwiedzanie.

Która część robi największe wrażenie?

Cmentarz Mniszek, bez wątpienia: komory z siedziskami do odsączania zwłok pod kościołem Niepokalanego Poczęcia. Piszę o nim szczegółowo na tej stronie.

Czy trasa jest zadaszona?

Prawie wcale: większość prowadzi pod gołym niebem, przez tarasy, zaułki i ścieżki. Wygodne buty, latem woda i rzut oka na pogodę przed wyjazdem z Ischia Porto.

Od 25 €Bezpłatne anulowanie · 24 hZobacz wycieczki